🌹🌹कथाघर🌹🌹

            ही एक लघुकथा आहे. रेल्वे सफर करणारे दोन प्रवासी या कथेमध्ये आहेत. एक फसलेला आणि एक त्याला मदत करू इच्छिणारा. दोघेही द्विधा मनस्थितीत आहेत.

           आपण त्यांना भेटायला वेटींग रूममध्ये जाऊ या……….

🌹वेटींग रूम🌹

         दरवर्षीप्रमाणे दसऱ्याची पूजा मंदारने सकाळीच विधिपूर्वक केली.

         नंतर आवराआवर पूर्ण करून तो मुंबईला निघाला.

         मंदारला चिपळूण स्टेशन गाठायचे होते.

         सकाळी साडे आठच्या दरम्यान येणाऱ्या मंगला एक्स्प्रेसने तो प्रवास करणार होता.

         पंधरा वीस मिनिटांच्या अंतरावर असलेल्या चिपळूण स्टेशनात त्याने प्रवेश केला.

         प्रत्यक्षात ट्रेन पावणेदोन तास लेट येणार होती !

         ही अनाउन्समेंट ऐकल्यावर मंदार वैतागला. इतका वेळ काय करायचे ?

         इथे स्टेशनवर टाईमपास करत बसायचे ?

         पण इलाज नव्हता.

         काही वेळाने तो रिलॅक्स झाला.

        आपण गावी नवरात्री सणासाठी दरवर्षी आवर्जून येतो.

        पारंपारिक पूजा विधी करणे आपल्याला आता सवयीचे झालेय.

        मात्र घरच्यांना यात स्वारस्य कसे नाही ?

        मंदारचे मन उदास झाले.

        पण त्याने स्वतःला समजावले.

        जेव्हा घरच्यांना देव बुद्धी देईल तेव्हा देवो.

        आपण हयात असेपर्यंत हा वसा सोडायचा नाही.

        मंदारने ऐसपैस असलेल्या वेटींग रूममध्ये पाऊल ठेवले.

        पाठीवरची सॅक बाजूला ठेवून तो एका बाकड्यावर बसला.

        वेटींग रूम रिकामीच होती.

        मंदारचे इकडे तिकडे न्याहाळणे सुरू झाले.

        समोरच्या बाजूला एक तरुण बसला होता.

        खुर्चीवर बसून तो आळोखे पिळोखे देत होता.

        मंदारने घरून आणलेल्या दोन चपात्या, फरसाण चहाबरोबर खाण्याचे ठरवले.

        पण ते थोड्या वेळाने खाऊ असा विचार करून तो तसाच बसून राहिला.

        त्याने न्याहाळणे पुन्हा सुरू केले.

        समोरचा तरुण पण मंदारला न्याहाळत होता ! मग मंदारने नजर दुसरीकडे फिरवली.

        काही वेळाने वेटींग रूममध्ये दोन व्यक्ती सामानासह आल्या.

        त्या समोर जाऊन बसल्या.

        थोड्या वेळाने मंदार उठला. त्याने स्टॉलवरून चहा आणला.

         चपाती, फरसाणसह मंदारने खायला सुरूवात केली.

         इतक्यात समोरचा तरुण त्याच्यापाशी आला !

         मंदार सावरून बसला. त्याने खाणे थांबवले.

         तरुणाने एक व्हिजिटिंग कार्ड पुढे करीत मंदारला विनवणी केली.

         ‘साहब, आप इस नंबरपर फोन कीजिये ना’.

         ‘क्या हुआ ?’

         ‘मेरे पास फोन नही है, इसलिये’.

         ‘कहासे आये हो तुम ?’ मंदारने त्याला विचारले,

          तरुणाने खिशातल्या पाकिटात ठेवलेले आधार कार्ड, पॅन कार्ड पुढे केले.

          कार्डावर दुर्गेश सिंग असे नाव होते. उत्तर प्रदेशचा पत्ता होता.

          मंदार त्याच्या भाबड्या चेहऱ्याकडे बघू लागला.

          मग तो तरुण मंदारला घडाघडा माहिती देऊ लागला.

          मध्यरात्री दोनच्या सुमाराला पनवेलहून एका ट्रेनने तो मडगावला चालला होता.

          जवळ तिकिट नसल्याने टीसीने या स्टेशनवर त्याला उतरवून टाकले.

          बॅग व मोबाईलही मारला गेल्याची माहिती त्याने मंदारला दिली.

          हे ऐकल्यावर मंदारला वाईट वाटले.

          आपल्या मोडक्या तोडक्या हिंदी भाषेत मंदार त्याला म्हणाला,

          ‘तुम शांत हो जाव. फिकीर मत करो. इसमे रास्ता जरूर निकलेगा’.

           तो तरुण रडवेला झाला होता.

          ‘सुनो, आपके पास आगे सफर के लिये पैसे तो होंगे……’

          ‘नही साब,’ तरुणाने मंदारला उत्तर दिले.

          ‘ठीक है.’ असे म्हणून मंदारने त्याला खिशातून दहा रुपये काढून दिले.

          ‘पहले कॅन्टीनमे जाकर चाय लेके आव. फ्रेश हो जाव’.

           दहा रुपये अदबीने घेऊन तो तरुण चहा आणायला गेला.

           चहा आणल्यावर मंदारने आपल्याकडील उरलेली चपाती, फरसाण त्याला दिले.

            खाणे-पिणे झाल्यावर तरुणाच्या चेहऱ्यावर उत्साह आला.

            वेटींग रूममध्ये नंतर आलेल्या दोन व्यक्ती हे सगळे कुतुहलाने पहात होत्या.

            मंदारचे तिकडे लक्ष नव्हते. त्याने तरुणाला विचारले,

           ‘अभी क्या करोगे ? किधर जाओगे ?’

            तरुण काही क्षण विचारात पडला.

            मग त्याने एक व्हिजिटींग कार्ड मंदारला दाखविले.

           ‘ये आदमी मुझे कल रातको मिला’.

           ‘उसने बताया मुझे की काम मिलेगा’.

            ‘और उसने कहां, ये कार्ड रखो पास. सुबह मुझे फोन करो’.

             ‘मै अपना आदमी को भेजुंगा तुझे लेनेके लिये’.

              हे ऐकल्यावर मंदार चक्रावला ! त्याने विचारले,

             ‘तो कल रात मडगाव किसके पास जा रहा थे ?’

             ‘हा साब, मडगावमे मै काम के लिये जा रहा था.’

              ‘किसके पास ?’

              ‘कामके लियेही जा रहा था’,

               यापेक्षा जास्त तो सांगत नव्हता.

               मंदारला त्याची अवस्था पाहून वाईट वाटले.

               त्याने तरुणाकडचे व्हिजिटींग कार्ड घेतले आणि फोन लावला.

               नंबर लगेच लागला.

                समोरच्या अद्न्यात व्यक्तीशी मंदार बोलू लागला.

                तरुणाने दिलेली सर्व माहिती मंदारने त्या व्यक्तीला सांगीतली.

               ‘अहो, मला भेटला होता तो. काम देण्याबाबत मी बोललो होतो’.

                ‘पण मी आता मुंबईत पोहोचलोय. लगेच कामाचे कसे बघणार ?’

                 त्यावर मंदारने इथली परिस्थिती त्या गृहस्थाला सांगितली.

                 सगळे ऐकून घेतल्यावर तो मंदारला म्हणाला,

                 ‘हे बघा, तुम्ही काय करायचे ते करा. पण माझे व्हिजिटिंग कार्ड परत घ्या तुमच्याकडे.’

                 ‘तुमचे कार्ड मी कशाला घेऊ ?’ मंदारने त्याला विचारले.

                 ‘अहो, उगीच रिस्क नको. पुढे काही झाले तर ?’

                 ‘मी काही त्याला ओळखत नव्हतो. माणुसकी म्हणून बोललो व कार्ड दिले’.

                   एवढे बोलून त्याने फोन ठेवला !

                   आता मंदार विचारात पडला.

                   हा तरुण कुठे नेमके जायचे हे धड सांगत नाही. तो अनोळखी आहे.

                   याचे सगळेच म्हणणे खरे कसे मानायचे ?

                   याला आपण पोलिसांकडेच पाठवायला हवे.

                   तेच योग्य होईल.

                   पण अगोदर इथल्या स्टेशन मास्तरकडे जाऊन चौकशी करूया.

                   असे ठरवुन मंदार उठला.

                   ‘तुम यहां रुको, मै अभी जाकर आता हुं.’

                   असे म्हणून तो बाहेर पडला.

                   स्टेशन मास्तरचे ऑफिस मंदारने शोधुन काढले.

                   स्टेशन मास्तर आणि दोघेजण आत बोलत बसले होते.

                   नम्र भाषेत मंदार त्यांच्याशी बोलता. सगळी हकीकत त्यांच्या कानी घातली.

                   सारे ऐकल्यावर स्टेशन मास्तर शांतपणे मंदारला म्हणाले,

                   ‘हे पहा, तो इथला माणूस नाही. अनोळखी आहे’.

                   ‘त्याला तुम्ही रेल्वे पोलिसांकडे पाठवा’.

                   ‘पहिल्या माळ्यावर सीआरएफचे ऑफिस आहे’.

                    मंदार स्टेशन मास्तरांचे आभार मानून बाहेर आला.

                    पहिल्या माळ्यावर असलेले सीआरएफचे ऑफिस त्याने गाठले.

                    एक हवालदार तिथे बसलेला होता.

                    मंदारने सगळी माहिती त्याच्या कानी घातली.

                    हवालदार लगेच मंदारला म्हणाला,

                   ‘हे बघा, तो इथला माणूस नाही. अनोळखी आहे’.

                   ‘आम्ही स्वतःहून यात पडणार नाही’.

                    ‘तो इथला, मराठी असता तर पाहिले असते’.

                    ‘युपी आणि राजस्थामधले बरेच लोक असे येतात’.

                    ‘कामासाठी निघालो असे सांगून बाहेर पडतात’.

                    ‘त्यांच्याकडची कागदपत्रे खरी असतातच असे नाही’.

                    ‘हो, इंटरनॅशनल लेव्हलला त्यांचे फोन असतात’.

                    ‘तो माणूस काय पण सांगेल. आम्ही नाही त्याला भेटणार’.

                    ‘हा, मात्र तो स्वतःहून इथे आला, 

                    त्याने कंप्लेंट नोंदवली तर पाठवण्याची व्यवस्था करू’.

                    एवढे ऐकल्यावर मंदार तेथून बाहेर पडला.

                    सरळ वेटींग रूममध्ये आला.

                    तरुणाला मंदारने समजावले.

                    ‘देखो, अभी तुम्हे पोलिस ऑफिसमे जाना होगा’.

                    ‘पुरी हकीकत उनको बताओ. पोलीस तुम्हे जरूर मदद करेंगे’.

                    तरुणाचा चेहरा गंभीर झाला. तो काहीच बोलेना !

                   ‘अभी क्या हुआ ? तुम टेन्शन मत लो’.

                    ‘सही हो ना तुम ? फिर ? जो सच है वही पोलिसको बताना’.

                    तरुण अजूनही गप्प होता !

                    ‘डरते हो क्या ? सब पेपर्स तुम्हारे पास है ना ?’

                   ‘हां, हां साब, पेपर्स तो है’. एवढेच शब्द तो बोलला.

                   ‘ फिर क्यू टेन्शन लेते हो ?’

                    ‘अरे भाई, सुनो, तुम्हारे पास अब पैसेभी नही’.

                    ‘आगे सफर करोगे और कही पकडे जाओगे तो ?’

                     तरुणाच्या चेहेऱ्यावर द्विधा मनस्थिती स्पष्ट दिसत होती.

                     मंदारची देखील तीच अवस्था झाली.

                     एवढ्यात मंगला एक्सप्रेसची अनाउन्समेंट झाली.

                     ‘अभी निकल रहा हुं. चलो, बाय बाय’

                      असे म्हणत मंदारने लगबगीने सॅक घेतली. तो बाहेर पडला……….

                                :::::::::::::::::::::::::::::