💐💐मनातलं जनांत💐💐

             जगाच्या नकाशात सुपरिचित असणारे आपले ‘ मुंबई शहर ‘ जगभरातील पर्यटकांना ‘ एक ग्लॅमरस इंटरनॅशनल सिटी ‘ म्हणून नेहेमी आकर्षित करते. अगदी गरीबातला गरीब, अन जगातील अब्जाधीशांच्या यादीत झळकलेले सेलिब्रेटी या शहरात गुण्यागोविंदाने वास्तव्य करतात.

                   या नगरीत जो पाऊल ठेवेल व वास्तव्य करील, तो आयुष्यभराचा मुंबईकर होऊन जाईल अशी ख्याती असणाऱ्या मुंबईत वाईट व विध्वंसक वृत्तीदेखील जाणीवपूर्वक वास्तव्य करतात किंवा जा-ये करतात, याची प्रचिती पूर्वीपासून घडलेल्या दुर्दैवी घटनांमधून सर्वांना आलेली आहे. तरीही जगभरातील ‘ मुंबईप्रेमी ‘ दिवसेंदिवस या नगरीत अजून राहात आहेत व बरे वाईट अनुभव झेलीत टिकून राहिले आहेत.

                  माझे बालपण, शिक्षण याच मुंबईत झालेय. ही माझी कर्मभूमी सुद्दा आहे. माझे जीवनानुभव समृद्ध करणाऱ्या या भूमीचा मी अत्यंत ऋणी आहे. मात्र कधी काही अघटित घटना घडल्या, की मन चलबिचल होते. कसे होईल या मुंबईचे ? असे प्रश्न मनी येऊ लागतात.

                 पोटापाण्याच्या मागे दिवसरात्र धावणारी इथली ‘ लोकल गर्दी ‘ अंगावर शहारे आणते. पण याच भरगच्च लोकलमधून आपण सवयीने प्रवास कसा करतो आहोत, याचादेखील विस्मय वाटतो ! 

                 खरे तर सर्वसामान्य मुंबईकरांइतकाच ‘ घाबरट व आपल्या पुरते आपण ‘ या वृत्तीने वावरणारा मी एक शहरवासी आहे. घरातून निघाल्यापासून, घरी परतेपर्यंत मला स्वतःला व कुटुंबियांना कसलाच भरवसा नसतो. यात कोणतीही अतिशयोक्ती नाही. सर्व मुंबईकरांचे हे ‘ वास्तव ‘ आहे.

                 हे वास्तव अनुभवताना पूर्वी झालेली ९३ ची  दंगल, लोकल ट्रेन मध्ये झालेले साखळी बॉम्बस्फोट, आणि जीवघेणे अतिरेकी हल्ले, या घटना  माझ्या आठवणीतून अजून जात नाहीएत. कुठे काही अघटित घडले, तरी मनी नको त्या शंका येऊ लागतात. मन भयभीत व सैरभैर होऊ लागते.

                १५ नोव्हेंबर २०१८ साली अशीच एक घटना घडली………….

💐ट्रेनमे ब्लास्ट हुआ………

           ही विशेष घटना म्हणजे मरीन लाईन ते गोरेगाव पर्यंतच्या प्रवासात बोरिवली फास्ट गाडीत शेवटच्या डब्याकडे कोठेतरी आग लागली. ही आग शॉर्ट सर्किटने लागली की स्फोटामुळे ? ते कळले नाही. मात्र मरणाच्या दारातून मी वाचलो होतो. माझ्या इतकेच इतर हजारो प्रवासीही वाचले.

                या अपघातातून का वाचलो आम्ही सगळे ?

               तर, आमची फास्ट लोकल खार रोड स्टेशनला अचानकपणे थांबली. डब्यातले सारे पंखे बंद झाले. अर्ध्या अधिक लाईटी बंद झाल्या ! ट्रेन भरगच्च भरलेली होती. या ट्रेनमध्ये माझे कॉलनीतले स्नेही किरण सावंत देखील होते. छानपैकी गप्पा हाणीत गर्दीत एका बाजूला आम्ही उभे राहिलो होतो. आमचे विषय नेहेमीचेच- सोसायटीतले वातावरण, कोर्ट केसेस वगैरे.

               आमची फास्ट ट्रेन दादर नंतर वांद्रे करून सुसाट वेगाने पुढे निघाली. ती खार रोड स्टेशनात आली ण अकस्मात आगीचा दुर्दैवी प्रकार घडला.

               डब्यात दाटीवाटीने बसलेले व उभे असलेले सारेच प्रवाशी बिथरून गेले ! आमचीही तीच अवस्था झाली. सर्वत्र बोंबाबोंब झाली की, ‘ ब्लास्ट हुआ, ब्लास्ट हुआ,…..’ हे ऐकल्याबरोबर आपल्या बॅग्स, पिशव्या, सामान आणि सॅक घेऊन पब्लिक उठून धक्का बुक्की करीत बाहेर पडू लागले ! ट्रेन एकदम रिकामी झाली !  आम्ही दोघेही हा प्रकार पाहून लगेच खाली उतरायचे ठरवले. मात्र थोडावेळ थांबून राहिलो. सुदैवाने आमचे डबे प्लँटफॉर्मवरच होते आणि गाडी थांबलेली होती !  जर ही गाडी रुळावर अधेमध्ये असती उभी असती किंवा धावती असती तर बिथरलेल्या साऱ्या प्रवाशांनी बाहेर उड्या टाकल्या असत्या. आमचा आणि  सगळ्यांचाच कपाळमोक्ष झाला असता.

               तो प्रसंग आजही डोळ्यापुढे दिसतोय. आपण देव कृपेने मरणाच्या दारातून त्या दिवशी वाचलो आहोत. पाठी आग लागलेल्या डब्याचे काय झाले असेल ? ती हकीकत काढण्याची बुद्दी आम्हाला नाही झाली. आम्ही आमचीच सुरक्षा बघितली आणि तेथून निघालो. त्याच स्टेशनवर एक नंबरला थांबलेली स्लो लोकल पकडून पुढे निघालो आणि पुढचा प्रवास सुरु केला.

             पूर्वी झालेल्या एका साखळी बॉम्ब स्फोटात शेजारच्या इमारतीमधील तरुण मुलगा हकनाक बळी गेलाय, त्याचा कुठलाच अवशेष त्याच्या कुटुंबियांना मिळाला नाही. याची सल आणि दुःख बाळगीत आपण किती सुदैवी आहोत, म्हणून त्या घटनेतून देवकृपेने सुखरूप वाचलो.     

              मात्र त्या घटनेचा ताण अजूनही आहे. कारण या शहरामध्ये केव्हाही, काहीही घडू शकते. परंतु, उच्चभ्रू मंडळी, नेते मंडळी राजकारणी मंडळी निवांतपणे सुरक्षित असणार आहेत. गाड्या, बॉडी गार्ड यांचे सुरक्षा कवच  त्यांना सदैव सुरक्षित ठेवणार आहे.

             इतर सामान्यजन मात्र नेहेमीच्या भयभीत वातावरणात जीवाची फिकीर न करता रोजीरोटीच्या मागे दिवस रात्र धावणार आहेत………..

    

                                                        *********************